Δεύτερη «Μόνα Λίζα», σύγχρονη της αυθεντικής, ανακαλύφθηκε στη Μαδρίτη: Δημιουργός ο Μαθητής

Πιο ζωντανή, και με φρύδια, η ψεύτικη Μόνα Λίζα

Εύρημα που ρίχνει φως στο πώς (πρέπει να) φαινόταν η Τζιοκόντα του Λεονάρντο ντα Βίντσι όταν ζωγραφίστηκε «πανηγυρίζει» το Μουσείο Πράδο της ισπανικής πρωτεύουσας: Το μουσείο ανακάλυψε πως αντίγραφο του διάσημου πίνακα που είχε στη συλλογή του φιλοτεχνήθηκε πιθανότατα παράλληλα με τον αυθεντικό από μαθητή του μεγάλου ζωγράφου, και οι συντηρητές υποστηρίζουν πως δίνει περισσότερα στοιχεία για τον εμβληματικό πίνακα.

Το αντίγραφο κατά πάσα πιθανότατα έγινε από τον μαθητή του ντα Βίντσι Φραντσέσκο Μέλτσι. «Φαίνεται σαν οι δύο ζωγράφοι να βρίσκονταν στο ίδιο στούντιο, μπροστά από τον ίδιο καμβά» είπε ο αναπληρωτής διευθυντής του Πράδο Γκαμπριέλε Φινάλντι.

Το Πράδο και οι ιστορικοί τέχνης δεν έδιναν μεγάλη σημασία στον πίνακα, προσπερνώντας τον ως ένα από τα αρκετά μεταγενέστερα αντίγραφα της Τζιοκόντα. Μέχρι πρότινος, γύρω από τη γυναικεία φιγούρα στο αντίγραφο δεν υπήρχε παρά ένα σκοτεινό σκηνικό -σε αντίθεση με το «ανισσόροπο» τοπίο του αυθεντικού.

Ετοιμάζοντας όμως τον πίνακα για σχετική έκθεση στο Λούβρο του Παρισιού, που στεγάζει την αληθινή Μόνα Λίζα, οι συντηρητές αφαίρεσαν το «σκοτεινό πέπλο» και ανακάλυψαν ένα τοπίο σχεδόν πανομοιότυπο με εκείνο στο αυθεντικό έργο.

Στο αντίγραφο του Πράδο, το πρόσωπο της γυναικείας φιγούρας φαίνεται χωρίς τα «ραγίσματα» του αυθεντικού και τα χρώματα αρκετά πιο ζωντανά. Ενδιαφέρουσα διαφορά είναι τα φρύδια, που λείπουν εξ ολοκλήρου από το πρωτότυπο.

Ιερώνυμος κατά των δανειστών με επιστολή καταπέλτη στον πρωθυπουργό: "Να απορρίψουμε εκβιασμούς και θανατηφόρες συνταγές της Τρόικας"

Άνεργοι, άστεγοι, νέοι που φεύγουν στο εξωτερικό, συνταξιούχοι που καταρρακώνονται, εργαζόμενοι που απελπίζονται βλέποντας το εισόδημά τους να μειώνεται...

Όλα όσα πρέπει να δει πριν συνυπογράψει νέα δυσβάσταχτα μέτρα επισημαίνει ο Αρχιεπίσκοπος στον Πρωθυπουργό.

Η επιστολή του Αρχιεπισκόπου:
«Το φαινόμενο των αστέγων, αλλά και των πεινασμένων- φαινόμενο κατοχικών εποχών- παίρνει εφιαλτικές διαστάσεις», τονίζει ο αρχιεπίσκοπος και προσθέτει: «Οι άνεργοι αυξάνονται κατά χιλιάδες μέρα με τη μέρα. Το ίδιο και τα λουκέτα μικρών και μεσαίων επιχειρήσεων. Τα νέα παιδιά, τα καλύτερα μυαλά του τόπου, παίρνουν τον δρόμο της μετανάστευσης. Οι πατεράδες μας δεν μπορούν να ζήσουν, μετά τις δραματικές περικοπές των συντάξεών τους. Οικογενειάρχες και ιδίως οι πιο φτωχοί, οι πολύτεκνοι, οι μεροκαματιάρηδες, βρίσκονται σε απόγνωση, μετά τις αλλεπάλληλες περικοπές των μισθών τους και τους αβάσταχτους νέους φόρους. Η πρωτόγνωρη καρτερία των Ελλήνων εξαντλείται, η οργή παραμερίζει τον φόβο και ο κίνδυνος κοινωνικής ανάφλεξης δεν μπορεί να αγνοείται πια, ούτε από εκείνους που διατάσσουν, ούτε από εκείνους που εκτελούν τις φονικές συνταγές τους».

«Στις δύσκολες και- αναντίλεκτα- κρίσιμες αυτές ώρες, οφείλουμε όλοι να ξέρουμε και να καταλαβαίνουμε τι σημαίνει το γεγονός ότι η ανασφάλεια, η απόγνωση και η κατάθλιψη έχουν φωλιάσει σε κάθε ελληνικό σπίτι. Ότι προκάλεσαν δυστυχώς- και συνεχίζουν να προκαλούν- ακόμη και αυτοκτονίες, εκείνων που δεν μπόρεσαν να αντέξουν το δράμα των οικογενειών και τον πόνο των παιδιών τους»

«Μπροστά σε όλα αυτά, η Εκκλησία της Ελλάδος αξιοποιεί κάθε δυνατότητα αλληλεγγύης. Και είναι θετικό που, μέσα στην τόση καταχνιά, ξεπροβάλλει η ευαισθησία, το φιλότιμο και ο αγνός πατριωτισμός των Ελλήνων. Για να δώσει ένα πιάτο φαΐ, ένα ρούχο, μια ανάσα ζωής στους απελπισμένους», αναφέρει και τονίζει:

«Δυστυχώς, όμως, όπως ξεκάθαρα φαίνεται πλέον, το δράμα της πατρίδας μας όχι μόνο δεν τελειώνει εδώ, αλλά μπορεί να προσλάβει και νέες ανεξέλεγκτες διαστάσεις».

«Ζητούνται, άλλωστε, τις ώρες αυτές, ακόμη σκληρότερα, ακόμη πιο επώδυνα, ακόμη πιο άδικα μέτρα, στην ίδια αδιέξοδη και αποτυχημένη γραμμή του πρόσφατου παρελθόντος μας. Ζητούνται ακόμη μεγαλύτερες δόσεις ενός φαρμάκου που αποδεικνύεται θανατηφόρο. Ζητούνται δεσμεύσεις που δεν λύνουν το πρόβλημα, αλλά αναβάλλουν μόνο προσωρινά τον προαναγγελθέντα θάνατο της Οικονομίας μας. Και υποθηκεύουν, ταυτόχρονα, την εθνική μας κυριαρχία. Υποθηκεύουν τον πλούτο που έχουμε, αλλά και αυτόν που μπορεί να αποκτήσουμε στα εδάφη και τις θάλασσές μας», λέει ο αρχιεπίσκοπος και σημειώνει ότι «στη διαμόρφωση των αποφάσεων, οι φωνές των απελπισμένων, οι φωνές των Ελλήνων, αγνοούνται προκλητικά».

«Δυστυχώς, σήμερα, οι Έλληνες δεν βρίσκουμε απάντηση ούτε στα όσα έγιναν και εξακολουθούν να γίνονται, ούτε στα όσα ζητούνται από τους ξένους. Είναι, μάλιστα, τουλάχιστον ύποπτη η εμμονή τους σε αποτυχημένες συνταγές. Και είναι προκλητικές οι αξιώσεις τους σε βάρος της εθνικής μας κυριαρχίας. Και αυτό είναι, ίσως, το πιο ανησυχητικό. Δεν μπορεί, άλλωστε να αγνοείται από κανέναν ότι οι αντοχές των ανθρώπων γύρω μας εξαντλήθηκαν. Όπως εξαντλήθηκαν και οι αντοχές της πραγματικής οικονομίας. Και βέβαια, δεν μπορεί παρά να υπάρχουν μπροστά μας και άλλοι δρόμοι. Δρόμοι πνευματικής ανάτασης και οικονομικής ανάταξης» τονίζει ο αρχιεπίσκοπος και καταλήγει με δραματικό ύφος:

«Αποκρούοντας, ταυτόχρονα, τους έξωθεν εκβιασμούς και απορρίπτοντας τις θανατηφόρες συνταγές τους.

Έχοντας, πάνω απ' όλα, ακλόνητη τη βεβαιότητα, ότι με τη βοήθεια του Θεού και την πίστη στις δυνατότητές μας μπορούμε να τα καταφέρουμε.

Η Ελλάδα του Πολιτισμού, η Ελλάδα της Ιστορίας, η Ελλάδα των Παραδόσεων δεν μπορεί να χαθεί ούτε γιατί κάποιοι το πίστεψαν, ούτε γιατί κάποιοι μπορεί να το θέλουν. Η Ελλάδα μας μπορεί να σταθεί στα πόδια της. Μπορεί, και πάλι, να τραβήξει μπροστά.

Εξοχότατε κύριε Πρόεδρε,

Αυτόν τον δρόμο αναζητούμε και προσδοκούμε οι Έλληνες σήμερα».

Όλο και νεότερα άτομα πλήττει η καρδιακή ανεπάρκεια

Σήμα κινδύνου για την επικίνδυνη αύξηση της επίπτωσης της καρδιακής ανεπάρκειας με ταυτόχρονη μείωση του μέσου όρου ηλικίας, εκπέμπει ο πρόεδρος της Εταιρείας Μελέτης και Έρευνας της Καρδιακής Ανεπάρκειας, Σταμάτης Αδαμόπουλος, καθώς οι λίστες για μηχανική υποστήριξη και μεταμόσχευση καρδιάς έχουν γεμίσει από νέους ανθρώπους.

«Το πρόβλημα προϊόντος του χρόνου γίνεται τόσο από κοινωνική όσο και από οικονομική άποψη οξύτερο, καθώς ορισμένες μορφές καρδιακής ανεπάρκειας, όπως η διατατική μυοκαρδιοπάθεια, διαγιγνώσκονται όλο και συχνότερα σε ολοένα και μικρότερες ηλικίες», ανέφερε ο κ.Αδαμόπουλος, κατά τη διάρκεια Συνέντευξης Τύπου με αφορμή το 13ο Πανελλήνιο Συνεδριο της Εταιρείας Μελέτης και Έρευνας της Καρδιακής Ανεπάρκειας.

Σήμερα στις λίστες για μεταμόσχευση παγκοσμίως βρίσκονται περισσότεροι από 15.000 ασθενείς σε τελικό στάδιο καρδιακής ανεπάρκειας, ενώ μόνο 5.000-5.500 ασθενείς μεταμοσχεύονται το χρόνο (3.500 επισήμως καταγεγραμμένοι και άλλοι 1.500-2.000 μη καταγεγραμμένοι στο διεθνές σύστημα καταγραφής).

Στην Ελλάδα στην λίστα υπάρχουν 36 ασθενείς με τελικό στάδιο καρδιακής ανεπάρκειας για μεταμόσχευση, εκ των οποίων οι 16 φέρουν συσκευή μηχανικής υποστήριξης (τεχνητή καρδιά).

«Η διόγκωση του προβλήματος των καρδιοπαθειών και ειδικότερα της καρδιακής ανεπάρκειας που πλήττει πλέον και νέους ανθρώπους, όπως επεσήμανε από την πλευρά του ο αντιπρόεδρος Γεράσιμος Φιλιππάτος, αναπληρωτής καθηγητής της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών, δεν επιτρέπει εφησυχασμό, αλλά εγρήγορση και λήψη άμεσων μέτρων».

Στην Ελλάδα οι πάσχοντες από καρδιακή ανεπάρκεια εκτιμάται ότι ανέρχονται σε 200.000, ενώ περισσότερα από 500 νοσοκομειακά κρεβάτια είναι μονίμως κατειλημμένα από αυτούς τους ασθενείς. Υπολογίζεται, μάλιστα, ότι οι νοσηλείες λόγω καρδιακής ανεπάρκειας απορροφούν το 2% των συνολικών δαπανών για την υγεία (Στις ΗΠΑ το κόστος είναι πάνω απο 33 δισεκατομμύρια δολάρια το χρόνο).

Η νόσος
Η καρδιακή ανεπάρκεια, είναι ένα κλινικό σύνδρομο πολλαπλής αιτιολογίας, που εκδηλώνεται με έμφραγμα του μυοκαρδίου, σε σχετικά μεγαλύτερες ηλικίες, και με διατατική μυοκαρδιοπάθεια, σε νεότερες ηλικίες. Η όλο και πιο συχνή εμφάνιση υπέρτασης και αθηρωματικής νόσου προϊούσης της ηλικίας καθώς και το διαρκώς διογκούμενο πρόβλημα του σακχαρώδους διαβήτη και της παχυσαρκίας είναι υπεύθυνα για την καρδιακή ανεπάρκεια ισχαιμικής αιτιολογίας. Αντίθετα, η διατατική μυοκαρδιοπάθεια, που προσβάλλει νεότερα άτομα, είναι συνήθως απότοκος μυοκαρδίτιδας, δηλαδή προσβολής και νέκρωσης του μυοκαρδίου από λοιμογόνο παράγοντα, συνήθως κάποιο ιό ή ιούς αν και η κληρονομικότητα και η υπερκατανάλωση αλκοόλ διαδραματίζουν επίσης σημαντικό ρόλο στην εκδήλωση της.

Το σύνδρομο αυτό σχετίζεται με κακή ποιότητα ζωής των ασθενών, αρκετά υψηλό κόστος και είναι δυνητικά θανατηφόρο. Στην πραγματικότητα, το 30-40% των ασθενών με καρδιακή ανεπάρκεια πεθαίνουν στον πρώτο χρόνο από την πρώτη τους εισαγωγή στο νοσοκομείο, θνητότητα μεγαλύτερη και από τις πιο βαριές μορφές καρκίνου.

Όσο νωρίτερα η καρδιακή ανεπάρκεια διαγνωσθεί και η κατάλληλη θεραπεία αρχίσει, τόσο περισσότερες είναι οι προοπτικές για καλύτερη ποιότητα ζωής των ασθενών στο μέλλον, λιγότερες εισαγωγές στα νοσοκομεία και αυξημένες πιθανότητες επιβίωσης. Στην κατεύθυνση αυτή θα βοηθήσει σημαντικά η δημιουργία Ιατρείων Καρδιακής Ανεπάρκειας, σε όσο το δυνατόν περισσότερα νοσοκομεία της χώρας με σκοπό την έγκαιρη διάγνωση, σταδιοποίηση και παραπομπή των ασθενών στα εξειδικευμένα κέντρα για την αντιμετώπιση της νόσου.

Πρόληψη αντί θεραπείας
Όσον αφορά τη φαρμακευτική αντιμετώπιση, σύμφωνα με όσα ανέφερε ο Αθανάσιος Τρίκας, συντονιστής διευθυντής Καρδιολογίας στο Νοσοκομείο «Ελπίς», οι αναστολείς του μετατρεπτικού ενζύμου της αγγειοτασίνης ενδέχεται να αποτελούν τη μονοθεραπεία σε υποκλινική δυσλειτουργία της αριστερής κοιλίας, ενώ αποτελούν τον ακρογωνιαίο λίθο της θεραπευτικής αντιμετώπισης του ασθενούς με συμπτωματική καρδιακή ανεπάρκεια.

Επίσης η χορήγηση των β-αδρενεργικών αποκλειστών, μετά τα ευνοικά αποτελέσματα πολλών μελετών, κρίνεται επιβεβλημένη ακόμη και στους ασθενείς με σοβαρή καρδιακή ανεπάρκεια διότι αφενός μεν βελτιώνει την επιβίωση του ασθενούς αφετέρου δε επιβραδύνει ή και ανακόπτει την εξέλιξη του συνδρόμου (ανάστροφη αναδιαμόρφωση).

Συνδυασμός των αναστολεών του μετατρεπτικού ενζύμου της αγγειοτασίνης και των β-αδρενεργικών αποκλειστών είναι πλέον δόκιμος στους ασθενείς με καρδιακή ανεπάρκεια λόγω του αθροιστικού ευνοϊκού αποτελέσματός τους.

Δύο άλλους βασικούς πλέον εκπροσώπους της φαρμακευτικής φαρέτρας του ασθενούς με καρδιακή ανεπάρκεια ανεξαρτήτως βαρύτητας αποτελούν οι αποκλειστές της αγγειοτασίνης ΙΙ και των υποδοχέων της αλδοστερόνης.

Ασφαλώς, όμως, η πρόληψη και η αποφυγή έναρξης των διαδικασιών του συνδρόμου της καρδιακής ανεπάρκειας αποτελούν την πλέον ασφαλή και οριστική αντιμετώπισή του.

Η διατήρηση φυσιολογικού σωματικού βάρους (BMI ≤25), η κατανάλωση λαχανικών τουλάχιστον τρείς φορές την εβδομάδα, η αποχή από το κάπνισμα και την μεγάλη χρήση αλκοόλ καθώς και η σωματική άσκηση μειώνουν σημαντικά την εμφάνιση καρδιακής ανεπάρκειας τόσο στους άνδρες όσο και στις γυναίκες.

Νέες τεχνολογίες, οι οποίες εφαρμόζονται τα τελευταία χρόνια στην καρδιακή ανεπάρκεια, όπως η εμφύτευση αμφικοιλιακού βηματοδότη για την επίτευξη επανασυγχρονισμού της καρδιάς και η εμφύτευση απινιδωτών για την αντιμετώπιση επικίνδυνων αρρυθμιών, βελτιώνουν την ποιότητα ζωής, μειώνουν τις εισαγωγές στο νοσοκομείο και προλαμβάνουν τον αιφνίδιο θάνατο αποτελώντας απαραίτητο συμπλήρωμα της φαρμακευτικής θεραπείας σε επιλεγμένες ομάδες ασθενών.

Παρά τις βελτιώσεις της τελευταίας 20ετίας στην αντιμετώπιση της καρδιακής ανεπάρκειας σημαντικό ποσοστό ασθενών παρουσιάζει επιδείνωση της νόσου με πολλαπλές εισαγωγές στο νοσοκομείο και υψηλή θνητότητα. Η μεταμόσχευση καρδιάς αποτελεί την πλέον δόκιμη θεραπεία στους ασθενείς αυτούς με βαριά καρδιακή ανεπάρκεια. Κι αυτό γιατί όχι μόνο επιμηκύνει τη ζωή (μέσος χρόνος επιβίωσης πάνω από 12 χρόνια σε ασθενείς, που αν παραμείνουν με την συμβατική θεραπεία θα έχουν μέσο χρόνο επιβίωσης λιγότερο από 12 μήνες) αλλά προσφέρει εντυπωσιακή βελτίωση στην ποιότητα ζωής.

Πάνω από το 50% των μεταμοσχευμένων επιστρέφουν στην εργασία τους και συνεχίζουν να εργάζονται ακόμα και πέντε χρόνια μετά την μεταμόσχευση. Όμως οι μεταμοσχεύσεις παγκοσμίως δεν υπερβαίνουν τις 5.500, όταν μόνο στις ΗΠΑ ο αριθμός των ασθενών με βαριά καρδιακή ανεπάρκεια ανέρχεται με τους μετριότερους υπολογισμούς στις 300.000. Λόγω, λοιπόν, του περιορισμένου αριθμού δωρητών καρδιάς η συνολική ευεργετική επίδραση της μεταμόσχευσης στην καρδιακή ανεπάρκεια κρίνεται ως «επιδημιολογικά μηδαμινή».

Αντίστοιχα στη χώρα μας ο αριθμός των ασθενών με βαριά καρδιακή ανεπάρκεια, στους οποίους η συμβατική αγωγή έχει καταστεί αναποτελεσματική, ανέρχεται σε 10.000-20.000 και ως εκ τούτου η ανάγκη αντιμετώπισης του ολοένα αυξανόμενου αυτού πληθυσμού, πέραν της μεταμόσχευσης, είναι πλέον επιτακτική.

Το φαινόμενο στη χώρα μας γίνεται ακόμα πιο έντονο αν αναλογισθεί κανείς ότι στην Ελλάδα πραγματοποιούνται, δυστυχώς, λιγότερες από 10 μεταμοσχεύσεις καρδιάς το χρόνο όταν η Ισπανία μεταμοσχεύει τουλάχιστον 250 και η Πορτογαλία 50 ασθενείς  Η συνεργασία Πολιτείας, φορέων υγείας και Εκκλησίας θα μπορούσε να δώσει λύση στο πρόβλημα γι 'αυτό κρίνεται επιτακτική και απόλυτης προτεραιότητας.

Τεχνητή καρδιά
Θέμα χρόνου, για την παγκόσμια επιστημονική κοινότητα, είναι η ευρεία κλινική χρήση «τεχνητής καρδιάς», η οποία θα δίνει λύση στο πρόβλημα των ασθενών με βαριά καρδιακή ανεπάρκεια, μιας και η ετήσια επιβίωση με τις υπάρχουσες νέες συσκευές συνεχούς ροής υπερβαίνει το 75% όταν στους ασθενείς αυτούς το προσδόκιμο επιβίωσης τον πρώτο χρόνο χωρίς μηχανική υποστήριξη ή μεταμόσχευση δεν υπερβαίνει το 25%.

Φαίνεται ότι δεν θα περάσει πολύς χρόνος μέχρις ότου οι συσκευές αυτές θα είναι πλήρως εμφυτεύσιμες χωρίς εξωτερικά καλώδια και επομένως χωρίς τον κίνδυνο λοιμώξεων αλλά και οικονομικά πιο προσιτές για τα χειμαζόμενα συστήματα υγείας.

Η αυξημένη τεστοστερόνη μας κάνει εγωκεντρικούς

Η τεστοστερόνη μας κάνει να υπερεκτιμούμε τις απόψεις μας εις βάρος των απόψεων των τρίτων, σύμφωνα με έρευνα του Wellcome Trust Centre for Neuroimaging του πανεπιστημίου του Λονδίνου UCL.

Τα ευρήματα της έρευνας ενδέχεται να επηρεάσουν τον τρόπο, με τον οποίο οι συλλογικές αποφάσεις επηρεάζονται από ανθρώπους με έντονη προσωπικότητα.

Η επίλυση προβλημάτων σε ομάδες μπορεί να παρέχει οφέλη σε σχέση με τις ατομικές αποφάσεις, καθώς έτσι μοιραζόμαστε τις πληροφορίες και τις γνώσεις μας.

Ωστόσο, υπάρχει μια λεπτή διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στη συνεργασία και στην εγωκεντρική συμπεριφορά: παρότι οι ομάδες μπορεί να ωφελούνται από τη συλλογική γνώση, η πολύ στενή συνεργασία μπορεί να οδηγήσει σε μια επιπόλαιη συλλογική σκέψη καταλήγοντας σε αποφάσεις που είναι αρνητικές για όλους.

Οι προσπάθειες κατανόησης των βιολογικών μηχανισμών που κρύβονται πίσω από τη διαδικασία λήψεως συλλογικών αποφάσεων τείνουν να επικεντρώνονται στους παράγοντες που προωθούν τη συνεργασία και οι έρευνες έχουν αποδείξει ότι σε όσες γυναίκες αυξάνεται η ορμόνη οξυτοκίνη συνήθως είναι πιο συνεργάσιμες.

Τώρα μια νέα έρευνα, η οποία δημοσιεύεται σήμερα στην ιατρική επιθεώρηση 'Proceedings of the Royal Society B', αποφαίνεται ότι η ορμόνη τεστοστερόνη έχει το αντίθετο αποτέλεσμα, δηλαδή κάνει τους ανθρώπους να είναι λιγότερο συνεργάσιμοι και περισσότερο εγωκεντρικοί.

Ο δρ Νικ Ράιτ και οι συνεργάτες του στο Wellcome Trust Centre for Neuroimaging του UCL πραγματοποίησαν μια σειρά πειραμάτων χρησιμοποιώντας 17 ζευγάρια εθελοντριών που δεν είχαν μέχρι τότε συναντηθεί. Το πείραμα πραγματοποιήθηκε σε δύο ημέρες, με διαφορά μιας εβδομάδας. Την μια ημέρα και οι δύο εθελόντριες στο κάθε ζευγάρι έλαβαν συμπλήρωμα τεστοστερόνης, ενώ τη δεύτερη μέρα ψευδοφάρμακο (placebo).

Στη διάρκεια του πειράματος και οι δύο γυναίκες έπρεπε να παρατηρήσουν ορισμένες εικόνες και να εκφράσουν την ατομική τους επιλογή.

Αν συμφωνούσαν οι ατομικές τους επιλογές, καλούνταν να προχωρήσουν στην επόμενη δοκιμή. Αν δεν συμφωνούσαν, καλούνταν να συνεργαστούν και να συζητήσουν με την άλλη εθελόντρια της ομάδας τους και να αποφασίσουν από κοινού.

Οι ερευνητές διαπίστωσαν, ως αναμένετο, ότι η συνεργασία επέτρεπε στην ομάδα να έχει πολύ καλύτερες επιδόσεις σε σχέση με τις ατομικές όταν οι εθελόντριες είχαν λάβει μόνο ψευδοφάρμακο.

Αλλά, όταν είχαν λάβει συμπλήρωμα τεστοστερόνης, το όφελος της συνεργασίας μειωνόταν δραματικά. Συγκεκριμένα, τα υψηλά επίπεδα τεστοστερόνης σχετίζονταν με τις εθελόντριες που συμπεριφέρονταν εγωκεντρικά και αποφάσιζαν υπέρ της δικής τους επιλογής αντί της συνεργάτιδός τους στην ομάδα.

"Όταν λαμβάνουμε αποφάσεις μέσα σε μια ομάδα, περνάμε μια πολύ λεπτή διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στη συνεργασία και την εγωκεντρικότητα: υπερβολική συνεργασία και ενδεχομένως να μην περάσει ποτέ το δικό μας, αλλά αν είμαστε υπερβολικά εγωκεντρικοί είναι πιθανόν να αγνοήσουμε ανθρώπους που έχουν βαθιά γνώση και διορατικότητα", εξηγεί ο δρ. Ράιτ.

Και προσθέτει: "Η συμπεριφορά μας φαίνεται ότι προσδιορίζεται από τις ορμόνες μας--ήδη γνωρίζουμε ότι η οξυτοκίνη μπορεί να μας κάνει πιο συνεργάσιμους, αλλά αν αυτή ήταν η μοναδική ορμόνη που επιδρά στην λήψη των αποφάσεων μας εντός ομάδας, αυτό θα έκανε τις αποφάσεις μας ασύμμετρες. Έχουμε αποδείξει ότι η τεστοστερόνη επηρεάζει τις αποφάσεις μας κάνοντάς μας πιο εγωκεντρικούς. Τις περισσότερες φορές, αυτό μας κάνει να αναζητούμε την καλύτερη λύση σε ένα πρόβλημα, αλλά κάποιες φορές η υπερβολική τεστοστερόνη μπορεί να μας τυφλώσει απέναντι στις απόψεις άλλων ανθρώπων. Αυτό μπορεί να είναι πολύ σημαντικό όταν έχουμε να κάνουμε με ένα ισχυρό πρόσωπο που προσπαθεί να περάσει την άποψή του, για παράδειγμα, στους ενόρκους".

Η τεστοστερόνη εμπλέκεται σε πολλές κοινωνικές συμπεριφορές. Για παράδειγμα, στους χιμπατζήδες, τα επίπεδα της τεστοστερόνης αυξάνονται πριν από έναν καυγά.

Στις κρατούμενες φυλακών οι έρευνες έχουν διαπιστώσει ότι τα υψηλότερα επίπεδα τεστοστερόνης συνδέονται με την έντονα αντικοινωνική συμπεριφορά και με αυξημένη επιθετικότητα.

Πειραματική διάταξη μετατρέπει τις σκέψεις σε λέξεις

H ανάλυση των εγκεφαλικών σημάτων ανοίγει παράθυρο στη σκέψη 

Η έκφραση «διαβάζω το μυαλό» αρχίζει να αποκτά κυριολεκτικό νόημα με τα πρόσφατα επιτεύγματα της επιστήμης. Ερευνητές κατόρθωσαν να αποκρυπτογραφήσουν τις σκέψεις ασθενών αναγνωρίζοντας συγκεκριμένες λέξεις από τα κύματα της εγκεφαλικής τους δραστηριότητας.

Αν και απέχουμε ακόμη πολύ από τις συσκευές ανάγνωσης της σκέψης που βλέπουμε σε κινηματογραφικές ταινίες, οι ειδικοί θεωρούν ότι η συγκεκριμένη ανακάλυψη ανοίγει τον δρόμο προς τη μελλοντική ανάπτυξη βοηθημάτων για ανθρώπους που έχουν χάσει την ομιλία τους.

Απευθείας στον εγκέφαλο

Το πείραμα διεξήχθη σε ασθενείς οι οποίοι επρόκειτο να χειρουργηθούν για σοβαρή επιληψία. Στις περιπτώσεις αυτές ένα πλέγμα ηλεκτροδίων τοποθετείται με χειρουργική επέμβαση σε μεγάλη επιφάνεια του εγκεφάλου και διατηρείται για αρκετό χρονικό διάστημα –μερικές φορές και ημέρες– έως ότου εντοπισθούν τα σημεία που πυροδοτούν τις επιληπτικές κρίσεις.

Οι ερευνητές του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνιας στο Μπέρκλεϊ με επικεφαλής τον Μπράιαν Πάσλεϊ ζήτησαν από 15 εθελοντές να ακούσουν μια σειρά από ηχογραφημένες λέξεις επί πέντε ως δέκα λεπτά ενώ κατέγραφαν την εγκεφαλική τους δραστηριότητα μέσω των πλεγμάτων ηλεκτροδίων.

Στη συνέχεια, χρησιμοποιώντας ως βάση αυτή την καταγραφή, ανέπτυξαν ένα μοντέλο στον υπολογιστή για να αποκωδικοποιήσουν τους ήχους που αντιστοιχούσαν στις λέξεις μέσα από το «μπερδεμένο κουβάρι» των εγκεφαλικών κυμάτων. Αξίζει να σημειωθεί ότι, αν και οι νευροεπιστήμονες γνωρίζουν ότι ο εγκέφαλος λειτουργεί μετατρέποντας τα ερεθίσματα όπως οι λέξεις σε μοτίβα ηλεκτρικής δραστηριότητας, εως τώρα δεν είχαν μπορέσει να εντοπίσουν πραγματικά ένα τέτοιο μοτίβο.

Αναπαραγωγή λέξεων από τα κύματα

Ο Μπράιαν Πάσλεϊ και οι συνεργάτες του από το Μπέρκλεϊ φαίνεται όμως ότι τελικά το κατόρθωσαν. Στο τελικό στάδιο της μελέτης τους έβαλαν ξανά τους εθελοντές να ακούσουν μια διαφορετική σειρά από λέξεις για να δουν αν ο ηλεκτρονικός υπολογιστής θα μπορούσε να αναπαραγάγει κάποιες από αυτές μέσα από τα κύματα της εγκεφαλικής τους δραστηριότητας, κάτι το οποίο και συνέβη.

«Δεν πίστευα ότι ήταν δυνατόν να λειτουργήσει, όμως τελικά ο Μπράιαν τα κατάφερε» δήλωσε ο Ρόμπερτ Νάιτ, μέλος της ομάδας και διευθυντής του Ινστιτούτου Νευροεπιστημών Ελεν Γουίλς του ίδιου πανεπιστημίου. «Το μοντέλο του μπορεί να αναπαράγει τον ήχο που άκουσε ο ασθενής και μπορείς πραγματικά να αναγνωρίσεις τις λέξεις, αν και όχι σε τέλειο βαθμό».

Όπως περιγράφεται στη μελέτη, η οποία δημοσιεύθηκε στην επιστημονική επιθεώρηση «PLoS Biology», το μοντέλο επετύγχανε καλύτερα αποτελέσματα όταν καταγραφόταν η δραστηριότητα στην άνω κροταφική έλικα –μια περιοχή η οποία εμπλέκεται στον μηχανισμό της ακοής ενώ ταυτόχρονα θεωρείται ότι αποτελεί κέντρο «ανώτερης τάξης» λειτουργιών όπως η απόδοση γλωσσικού νοήματος στους ήχους που ακούμε.

Τα βοηθήματα του μέλλοντος

Αν και αποτελεί προς το παρόν μόνο ένα μικρό πρώτο βήμα, το επίτευγμα θεωρείται πολύ σημαντικό εφόσον ανοίγει δρόμους για τη μελλοντική ανάπτυξη συσκευών οι οποίες θα προσφέρουν τη δυνατότητα επικοινωνίας σε ανθρώπους οι οποίοι έχουν χάσει την ικανότητα ομιλίας ή βρίσκονται σε κωματώδη κατάσταση. Βεβαίως τόσο οι επιστήμονες που μετείχαν στη συγκεκριμένη μελέτη όσο και άλλοι ειδικοί σπεύδουν να τονίσουν ότι ακόμη βρισκόμαστε πολύ μακριά από κάτι τέτοιο.

«Ενδεχομένως η τεχνική θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για την ανάπτυξη μιας εμφυτεύσιμης συσκευής που θα βοηθά στην ομιλία. Επόμενο βήμα είναι να δούμε αν μπορούμε να αποκωδικοποιήσουμε μια λέξη όταν κάποιος τη φαντάζεται» δήλωσε ο κ. Νάιτ, επισημαίνοντας ωστόσο ότι η δημιουργία μιας συσκευής που θα «μεταφράζει» τις σκέψεις σε λέξεις θα είναι εξαιρετικά δύσκολη.

Στους φόβους που εκφράζονται ότι οι προσπάθειες του είδους οδηγούν σε τεχνολογίες οι οποίες θα μπορούν να διαβάζουν κρυφά τις σκέψεις μας ή θα χρησιμοποιούνται σε ανακρίσεις, οι ειδικοί απαντούν κατηγορηματικά ότι αυτά ανήκουν στη σφαίρα της επιστημονικής φαντασίας. «Για να κάνεις αυτό που κάναμε θα πρέπει να ανοίξεις το κρανίο κάποιου και να ζητήσεις τη συνεργασία του» υπογράμμισε ο κ. Νάιτ.

Διαστρικά σωματίδια ανιχνεύθηκαν για πρώτη φορά από αποστολή της NASA

H αποστολή ΙΒΕΧ προσφέρει μια ματιά στο υλικό που υπάρχει ανάμεσα στα άστρα -εικόνα αρχείου   (Φωτογραφία:  ΑΠΕ )

Εντυπωσιακά και ιδιαίτερα ενδιαφέροντα είναι τα νέα ευρήματα της αποστολής IBEX που μελετά τις συνθήκες που επικρατούν στα όρια του ηλιακού μας συστήματος. Το διαστημικό σκάφος που εξερευνά τις εσχατιές του ηλιακού συστήματος ανακάλυψε ότι στις περιοχές που συνορεύουν με το σύστημα μας επικρατούν συνθήκες εντελώς διαφορετικές από τις δικές μας. Όπως φαίνεται τα εισερχόμενα στο ηλιακό μας σύστημα διαστρικά σωματίδια (ο λεγόμενος γαλαξιακός άνεμος) είναι πολύ διαφορετικά από αυτά που υπάρχουν στη δική μας διαστημική γειτονιά.

Η αποστολή

Το διαστημικό σκάφος IBEX μελετά και χαρτογραφεί τα όρια του ηλιακού μας συστήματος. Εκεί βρίσκονται ιδιαίτερα ψυχρές περιοχές όπου ο ηλιακός άνεμος (τα σωματίδια που εκτοξεύονται από τον Ήλιο) εξουδετερώνεται από τα εισερχόμενα διαστρικά σωματίδια. Οι ενδιάμεσες περιοχές ανάμεσα στα άστρα, δηλαδή οι περιοχές όπου η επίδραση των άστρων δεν υφίσταται πλέον, ονομάζονται διαστρικά κενά και οι επιστήμονες πίστευαν μέχρι πρόσφατα ότι ήταν πραγματικά κενές όμως διαπιστώθηκε ότι υπάρχει εκεί διάσπαρτη κοσμική ύλη όπως σκόνη και αέρια. Το IBEX έχει το μέγεθος ενός μεγάλου ελαστικού για φορτηγά και έχει σχεδιαστεί έτσι ώστε να ανιχνεύει και να μελετά τα άτομα και άλλα στοιχεία που «κυκλοφορούν» στα σύνορα του ηλιακού μας συστήματος.

Η ανακάλυψη

«Εντοπίσαμε στο διαστρικό κενό τέσσερις τύπους ατόμων των οποίων η σύνθεση δεν ταιριάζει με οτιδήποτε άλλο στο ηλιακό μας σύστημα. Οι παρατηρήσεις του IBEX αποκαλύπτουν νέα στοιχεία και ρίχνουν φως στη μυστηριώδη ζώνη όπου το ηλιακό μας σύστημα τελειώνει και το διαστρικό κενό ξεκινά» αναφέρει ο Έρικ Κρίστιαν, στέλεχος της NASA και μέλος της επιστημονικής ομάδας που παρακολουθεί την αποστολή.

«Το ηλιακό μας σύστημα φαίνεται ότι είναι διαφορετικό από τις περιοχές που βρίσκονται ακριβώς έξω από αυτό. Αυτό μας οδηγεί σε δύο πιθανότητες. Μια περίπτωση είναι να αναπτύχθηκε σε πρώτη φάση σε μια διαφορετική περιοχή του Διαστήματος από αυτήν όπου βρίσκεται σήμερα, μια περιοχή που εκείνη την εποχή ήταν πλούσια σε οξυγόνο. Η δεύτερη περίπτωση είναι το πολύτιμο για την ανάπτυξη της ζωής οξυγόνο να παγιδεύτηκε σε διαστρικούς κόκκους σκόνης ή πάγου και να μη μπορούσε να κυκλοφορήσει ελεύθερο στο Διάστημα» αναφέρει ο Ντέιβιντ Μακ Κόμακς, επικεφαλής της αποστολής.

Τα στοιχεία που στέλνει το IBEX θα συμβάλουν σημαντικά στην καλύτερη κατανόηση του πώς δημιουργήθηκε το ηλιακό μας σύστημα αλλά και πώς έκανε την εμφάνιση της η ζωή. Επίσης η μελέτη του γαλαξιακού ανέμου θα βοηθήσει τους επιστήμονες να κατανοήσουν πώς το ηλιακό μας σύστημα αλληλεπιδρά με το υπόλοιπο Διάστημα. Οι νέες ανακαλύψεις του IBEX δημοσιεύονται στην επιθεώρηση «Astrophysics Journal».

Tectonics, climate and long-term evolution of the Nile drainage system using Pb isotopes in detrital feldspa

The Nile delivers sediment to one of the Earth's largest and most sensitive deltas and its offshore extension, the Nile Cone. The latter has become a major hydrocarbon province and wells and cores provide samples of the ultimate repository for sediment passing down the developing drainage system.The ancestral Nile has fed sediment to the eastern Mediterranean since at least the Oligocene. Although the modern (pre-dam) sediment load is dominated by volcanic lithic sands sourced from the Ethiopian Highlands, older sandstones in subsurface cores are quartzo-feldspathic, implying major changes in sand source areas and hinterland drainage through time.
The research project will focus on characterising the common Pb isotopic compositions of detrital feldspar grains in Miocene to Pleistocene sandstones from the Nile cone subsurface and comparing these to prospective basement source terranes and samples from the modern Nile tributaries. The new data will help constrain the development of Earth's longest river system, the onset of hyper-arid conditions in the eastern Sahara, teleconnections between climate, runoff and Mediterranean oceanography, and the influence of rift-shoulder and triple-junction uplift on sand supply. The study will also help develop the Pb-tracing technique by applying it to a large extant drainage system for the first time. The results will tie in to a wider provenance effort using other provenance tracers involving the universities of Lancaster, Aberdeen and Milano-Bicocca and using shared subsurface samples provided by BP. The Pb isotopic composition of both K-feldspar and plagioclase will be determined using an in-house laser ablation system attached to a Thermo-Fisher NEPTUNE MC-ICPMS at the National Centre for Isotope Geochemistry (NCIG), University College Dublin. Training in subsurface data interpretation, petrographical and grain imaging techniques and laser-abalation mass-spectrometry will be provided. There will also be opportunities to join field parties sampling the modern drainage and potential source blocks, and to collaborate with the other research teams.
Funding, through a Griffith Geoscience Research Award to the Marine and Petroleum Geology group at UCD, is for four years. The successful applicant will enter a structured PhD programme in the UCD School of Geological Sciences. The stipend will be €18,000/year and fees, field and conference travel, and analytical costs will also be covered. Prospective candidates should contact Dr Peter Haughton in the first instance, including a CV and a covering letter explaining your interest in the project (e-mail to Peter.Haughton@ucd.ie). Please provide contact details for three academic referees with your application. The deadline for receipt of applications is 24^th February 2012 for a summer 2012 start-up.

Source:  http://www.earthworks-jobs.com

A 3 year Postdoctoral Research Fellow in Metal-Organic Interactions in the formation of ore deposits

An exciting and new international research collaborative project seeks:
A research fellow to be located at the School of Earth Sciences, Melbourne University.
The candidate should have experience in characterising physical and chemical relationships between organics and metals in a) organic-rich sediments, b) sedimentary ore deposits or c) similar metalliferous and organic-rich systems (e.g., associated with hydrothermal vents). The Fellow would work as part of a cross-disciplinary research team under the CSIRO Minerals Systems Flagship Cluster (also involving Curtin University as lead, Australian National University, and University of Western Australia) on problems at the interface of organic geochemistry and mineralogy. Experience in transmission electron microscopy and microanalysis, ion microprobe/TOF/protein mass spectrometry, or synchrotron-based spectroscopic techniques, or an organic geochemist with macro to nano-scale analytical experience/ field expereince would also be considered.
The aim of this research is to develop our understanding of possible metal-organic interactions for enhanced metal recoveries in Au, Cu, Pb-Zn and U enriched mineral systems. Potential outcomes of this project include: development of new methodologies for characterising the state and structure of metals and minerals in organic-rich settings; a better understanding of organic-inorganic interactions in mineralizing systems; and identification of appropriate organic, inorganic and isotopic data for field validation and incorporation into thermodynamic modelling. The position will run for three years.

Source: http://www.earthworks-jobs.com/

O Πολικός Αστέρας «δείχνει να συρρικνώνεται χρόνο με το χρόνο»

Το αστέρι που χρησιμοποιούν εδώ και αιώνες οι ναυτικοί για να προσανατολίζονται χάνει μάζα με γρήγορο ρυθμό, υποδεικνύει ανάλυση των δεδομένων που έχουν συγκεντρωθεί από το 1844 μέχρι σήμερα. Κάθε χρόνο, υπολογίζουν οι ερευνητές, ο Πολικός Αστέρας χάνει αέρια από την ατμόσφαιρά του τα οποία έχουν περίπου τη μάζα της Γης.

Ο Πολικός Αστέρας, γνωστός και ως Polaris ή α της Μικρής Άρκτου, βρίσκεται σχεδόν πάνω στη νοητή προέκταση του άξονα της Γης, γι΄αυτό και φαίνεται να βρίσκεται πάντα πάνω από τον γεωγραφικό βορρά.

Για να βρει κανείς πού είναι ο βορράς, χωρίς να χρησιμοποιήσει πυξίδα, το μόνο που χρειάζεται να κάνει είναι να εντοπίσει τον Πολικό Αστέρα στην άκρη της «λαβής» της Μικρής Άρκτου.


^{O Πολικός Αστέρας βρίσκεται στην άκρη της Μικρής Άρκτου}

Το περίεργο με το αστέρι των ναυτικών είναι ότι η φωτεινότητά του ακολουθεί έναν κύκλο αυξομείωσης με περίοδο τεσσάρων ημερών. Και αυτή ακριβώς η ιδιαιτερότητά του επέτρεψε σε αστροφυσικούς του Πανεπιστημίου της Βόννης να μετρήσουν με σχετική ακρίβεια τη μάζα του.

Καθώς η βαρύτητα του άστρου τραβά προς τα μέσα τα εξωτερικά στρώματα αερίου, ο Πολικός Αστέρας σχηματίζει κάτω από την επιφάνειά του ένα αδιαφανές στρώμα που εμποδίζει την ακτινοβολία να δραπετεύσει και μειώνει έτσι τη λαμπρότητά του. Η ακτινοβολία όμως συνεχίζει να συσσωρεύεται κάτω από αυτό το αδιαφανές στρώμα, μέχρι που τελικά το θερμαίνει και το διαστέλλει τόσο πολύ ώστε να ξαναγίνει διαφανές, αυξάνοντας εκ νέου τη φωτεινότητα.

Εξετάζοντας μετρήσεις της λαμπρότητας από το 1844 έως σήμερα, ο Δρ Χίλντινγκ Νέιλσον και οι συνεργάτες του διαπίστωσαν ότι ο κύκλος αυξομείωσης της φωτεινότητας δεν είναι σταθερός: Τον 19ο αιώνα διαρκούσε 12 λεπτά περισσότερο από ό,τι σήμερα, και κάθε χρόνο μειώνεται κατά 4,5 δευτερόλεπτα.

Ο ρυθμός μείωσης της περιόδου αυξομείωσης δεν μπορεί να εξηγηθεί παρά μόνο αν δεχτούμε ότι το άστρο χάνει μάζα, αναφέρει ο Νέιλσον στο έγκριτο Astrophysical Journal Letters. H oμάδα του υπολογίζει μάλιστα ο Πολικός Αστέρας χάνει μάζα την ώρα που το αδιαφανές στρώμα «σκάει» προς τα έξω και εκτινάσσει αέριο στο Διάστημα.

Η ετήσια απώλεια μάζας ισούται περίπου με τη μάζα της Γης, ή με το ένα εκατομμυριοστό της μάζας του ίδιου του άστρου.

Το συμπέρασμα, όμως, δεν βρίσκει σύμφωνους όλους τους ερευνητές. Όπως σχολιάζει ο δικτυακός τόπος του περιοδικού Science, η μελέτη του Νέιλσον βασίζεται στην υπόθεση ότι ο Πολικός Αστέρας είναι ένα γερασμένο άστρο, που έχει χάσει το μεγαλύτερο μέρος του καύσιμου υδρογόνου, και συντηρείται πλέον από την πυρηνική σύντηξη ήλιου.

Ένας άλλος αστροφυσικός, ο Ντέιβιντ Τέρνερ του Πανεπιστημίου Σεντ Μέρι του Καναδά, πιστεύει ότι το άστρο είναι πολύ νεαρότερο. Και το γεγονός ότι βρίσκεται σε πιο πρώιμα στάδια της εξέλιξής του επιτρέπει να εξηγηθεί η επιβράδυνση του παλμού χωρίς να υπάρχει απώλεια μάζας.

Για να ισχύει όμως αυτό που ισχυρίζεται ο Τέρνερ, ο Πολικός Αστέρας θα έπρεπε να είναι λιγότερο λαμπρός σε απόλυτους όρους. Και αν είναι λιγότερο λαμπρός, πρέπει να δεχτούμε ότι βρίσκεται σε πιο μικρή απόσταση, προκειμένου να εξηγηθεί η φαινόμενη λαμπρότητά του στον ουρανό.

Ο Τέρνερ υποστηρίζει έτσι ότι ο Πολικός Αστέρας δεν είναι γερασμένος, δεν χάνει μάζα και βρίσκεται σε απόσταση 325 ετών φωτός από τη Γη.

Η νέα μελέτη, όμως, βασίστηκε στην υπόθεση ότι το άστρο απέχει από τη Γη περισσότερο, περίπου 425 έτη φωτός. Αυτή είναι εξάλλου η απόσταση που δέχονται οι περισσότεροι αστρονόμοι.

Την τελική απάντηση θα μπορούσε να δώσει το διαστημικό τηλεσκόπιο Hubble, το οποίο μπορεί να προσδιορίσει την απόσταση του άστρου με μεγαλύτερη ακρίβεια.

Ο Πολικός Αστέρας, λοιπόν, είτε βρίσκεται πιο κοντά από ό,τι νομίζαμε, ή, το πιθανότερο, συρρικνώνεται ταχύτατα καθώς πλησιάζει το τέλος της ζωής του.

Η καταστροφή της Ατλαντίδας

Ο ΚΑΤΑΠΟΝΤΙΣΜΟΣ

Α) Οι τρεις κατακλυσμοί

Οι ιερείς της Σάιδας Αιγύπτου είπαν στο Σόλωνα τον Αθηναίο. "Εσείς ξέρετε έναν μόνο μεγάλο κατακλυσμό, του Δευκαλίωνα. 'Έγιναν όμως προηγούμενα πολλοί άλλοι μεγάλοι κατακλυσμοί, τους οποίους οι δικοί μας αρχαίοι τους κατέγραψαν.."(Βλ.Πλάτωνα "Τίμαιος" 23Β).
Όσοι ασχολήθηκαν με τους πανάρχαιους χαμένους πολιτισμούς της Λεμούρια, της Μου και της Ατλαντίδας, συνδέουν τους μεγάλους κατακλυσμούς, που μνημόνευσαν οι Αιγύπτιοι ιερείς , με τις "μυθικές" αυτές χώρες. Ο πρώτος μεγάλος κατακλυσμός, είναι αυτός που προήλθε από τον καταποντισμό της Λεμούρια, κάπου στον Ειρηνικό ωκεανό... Αυτό έγινε, ισχυρίζονται, το 25000 περίπου της παλιάς χρονοαρίθμησης (π.Χ.) (περισσότερες πληροφορίες υπάρχουν στο βιβλίο, του W.SCΟTT -ΕLLΙΟΤ, ΤΗΕ LΟST LΕΜURΙΑ (1904), που βρίσκεται στο Μουσείο Ατλαντίδας).
Αιτία του δεύτερου μεγάλου κατακλυσμού υπήρξε ο καταποντισμός ενός μεγάλου νησιού του Ινδικού ωκεανού, γνωστό με το όνομα Μου. Η εξαφάνιση της Μου έγινε σε κάποιο χρόνο ανάμεσα στη χιλιετηρίδα 16-15000 π.Χ. (βλέπε στο βιβλίο "Ψάχνοντας για χαμένους κόσμους" (1975) του JΑMΕS WΕLLΑRD, που βρίσκεται στο Μουσείο Ατλαντίδας)

Η μυθολογία των αρχαίων λαών για τον τρίτο κατακλυσμό

Ο τρίτος μεγάλος κατακλυσμός ταυτίζεται με τον καταποντισμό στον Ατλαντικό ωκεανό της Ατλαντίδας, που χάθηκε μέσα σε μια μέρα και μια νύχτα. Αυτό έγινε γύρω στο 9600 π.Χ., αν αποδόθηκε σωστά από το Σόλωνα, η χρονολογία του γεγονότος, την οποία του υπαγόρευσαν να τη γράψει οι ιερείς, γιατί η χρονολογία αυτή αμφισβητείται από πολλούς.
Γι' αυτά τα μεγάλα γεγονότα, που πραγματικό συγκλόνισαν τη Γη, υπάρχουν κι άλλες μαρτυρίες, διεσπαρμένες στους μύθους , τους θρύλους και τις παραδόσεις των λαών της Ανατολής, της Μεσογείου και της Δύσης, οι οποίες διασώθηκαν από τα πανάρχαια χρόνια.
Δεν χωράει αμφιβολία, ως προς τον τρίτο πιο γνωστό μεγάλο κατακλυσμό, ότι υπήρξε γεγονός. Υπάρχουν πολλά στοιχεία, για άλλους ενδείξεις, για μερικούς αποδείξεις, ότι τον επέφερε ο καταποντισμός της Ατλαντίδας. Με τον κατακλυσμό αυτό συσχετίζονται και ταυτίζονται, ο κατακλυσμός του Δευκαλίωνα, που σώθηκε στην Ελλάδα, του Ουταναπίστι των Ασσυρίων-Βαβυλωνίων, του Νώε των Ισραηλιτών , ενός Τέϊπι των Μάγιας και των προγόνων των Αζτέκων της φυλής Αζτλόν .
Ο τρόπος που διασώθηκαν , οι επώνυμοι αυτοί ήρωες και υστερότερα αρχηγοί λαών, από τον κατακλυσμό, σύμφωνα με τις καταγραμμένες σε αρχαιότατα ιερά κυρίως κείμενα περιγραφές που σώθηκαν, είναι σχεδόν παρόμοιος. Διέθεταν δυνατό και μεγάλο πλοίο-κιβωτό. Το σκαρί τους άντεξε τα δυνατά κύματα. Είχαν την τύχη, να μην προσκρούσουν σε βράχους και άραξαν ομαλά πάνω σε οροπέδια και βουνά, όταν καταλάγιασαν τα νερά κι αποσύρθηκαν στη θάλασσα. Τη γαλήνη της θάλασσας, το χαμήλωμα των υδάτων και την επανεμφάνιση της στεριάς, τη διαπίστωσαν με την απελευθέρωση των πουλιών, ενός περιστεριού, ενός χελιδονιού κι ενός κόρακα ή δυο απ αυτό. Το περιστέρι γύρισε με κλωνάρι θάμνου στο ράμφος του, το κοράκι δεν γύρισε, έτρωγε τις σάρκες των πνιγμένων ζώων! Αυτά ήταν περίπου τα στοιχεία με διάφορη μόνο τη διάταξη των περιγραφών στ'  ανακαλυφθέντα κείμενα.
Για τις τρεις πρώτες προκατακλυσμιαίες προσωπικότητες, το Δευκαλίωνα, τον Ουταναπίστι και τον Τέϊπι, από τους ατλαντολόγους πιστεύεται, πως ήταν πλοίαρχοι καραβιών των Ατλάντων. Τα πλοία τους βρέθηκαν να ταξιδεύουν , τα δυο στη Μεσόγειο, το ένα κοντά στα παράλια της Ελλάδας και το άλλο κοντά στην Εγγύς Ανατολή, και του Τέϊπι πλησίαζε τις ακτές του Περού, όταν το μεγάλο νησί τους, του Ατλαντικού ωκεανού καταποντίστηκε κι έγινε κατακλυσμός. Γι' αυτό και σώθηκαν.
Για τα πλοία της φυλής Αζτλάν, το όνομα των κατόχων τους προδίδει την προέλευσή τους. Αυτοί πρόλαβαν να σωθούν, στο 48ωρο του καταποντισμού του νησιού τους, ενός ίσως που ήταν πιο κοντά στις ακτές του Μεξικού, από τα πολλά νησιά, που ανήκαν στην κυριαρχία των Ατλάντων.
Η ιστορία του Νώε, ίσως να είναι σύγχρονη, με τις άλλες τέσσερις, πιο πάνω ιστορίες, πραγματικότητα. Μοιάζει όμως τόσο πολύ με την ιστορία του Ουταναπίστι, όπως η ιστορία του τελευταίου περιγράφεται στο έπος Γιλγαμές των Βαβυλωνίων, ώστε πιθανολογείται ότι αντιγράφηκε από το έπος Γιλγαμές, από τους συγγραφείς της Παλαιάς Διαθήκης και της Βίβλου των Ισραηλιτών. Εκτός αν η ιστορία του Νώε είναι αυθεντική και παραγεμίστηκε αργότερα από τους Εβραίους συγγραφείς, οι οποίοι θέλησαν τους γενάρχες των φυλών του Ισραήλ, τον Ιάφεθ, τον Ιαβάν ή Ιώναν, το Γαμάρ, το Θουβάλ και τον Μεσέχ, σαν γιους του Νώε. Αλλά η κιβωτός του Ουταναπίστι που διασώθηκε, του έπους Γιλγαμές, απέχει κατά μία χιλιετία τουλάχιστον, από τη μεταγενέστερη εμφάνιση των γιων του Νώε.
Βέβαια, όπως τα έπη των Ινδιών και η Βίβλος, παραγεμίστηκαν με μεταγενέστερες θρησκευτικές κυρίως ιστορίες και μυθιστορίες, γι' αυτό επικρατεί αυτή η σύγχυση.
Στο παλαιοβαβυλωνιακό επίσης έπος "Ατράμχαζις" (Ακρόσοφος, ελληνικά) περιγράφεται, πώς σώθηκε ο βασιλικός ιερέας Ζιουσούντρα από το μεγάλο κατακλυσμό. Το πελώριο καράβι του, όπου κλείστηκε με πολλούς άλλους μέσα και φόρτωσε και ζώα και όσο μάλαμα κι ασήμι μπόρεσε να μαζέψει, παράδερνε εφτά μέρες κι εφτά νύχτες, στην αναταραγμένη επιφάνεια του νερού. Την έβδομη μέρα προσάραξε σ' ένα ξερό βράχο. Ο Ζιουσούντρα εξαπόλυσε τρία πτηνά και τα λοιπά γνωστά.... Το καράβι αυτό όρισαν να μεταφερθεί στην παραδεισένια χώρα Ντιλμούν...
Ο Ξίσουθρος βασιλιάς της Βαβυλώνας, ο οποίος είδε, στον ύπνο του ότι θα γίνει ο μεγάλος κατακλυσμός κι αρμάτωσε το πιο γερό καράβι, είχε παρόμοια περιπέτεια με το Νώε. Έτσι γράφουν πλάκες της εποχής του Ξίσουθρου που βρέθηκαν στη Μεσοποταμία...Στις ιστορίες αυτές, είναι φανερές οι διαδοχικές αντιγραφές και οι προσθήκες, οι αλλαγές ονομάτων κ.λπ.
Ο Φρειδερίκος Κλαίη, στο βιβλίο του "περί Κατακλυσμού" (1842), κάνει λόγο για τον τελευταίο μεγάλο κατακλυσμό και τον συνδυάζει με τους Άτλαντες και τους Τιτάνες...

Β) Οι αιτίες για τον καταποντισμό της Ατλαντίδας

Αρκετοί ισχυρίζονται πως έπεσε θύμα αυτού του εξελιγμένου πολιτισμού της: μια από τις κολοσσιαίες μορφές ενέργειας (ακόμη και ατομικής) που είχαν τιθασέψει οι Άτλαντες, είτε από λάθος είτε σε μια μοιραία πολεμική αναμέτρηση, ξέφυγε από τα όρια ελέγχου προκαλώντας σαρωτική καταστροφή. Άλλοι υποστηρίζουν πως η αιτία του κακού ήρθε από τον ουρανό με τη μορφή γιγαντιαίου μετεωρίτη που έπεσε στη Γη προκαλώντας μετατόπιση του άξονά της, τεράστιας έκτασης σεισμούς και κατακλυσμούς, καταβυθίσεις τμημάτων ξηράς και αναδύσεις άλλων. Πράγματι στον κόλπο του Μεξικού έχει βρεθεί ένας τεράστιος κρατήρας που οι ειδικοί αποδίδουν σε πρόσκρουση μετεωρίτη. Άλλες ανασκαφές έχουν αποκαλύψει τμήματα αρχαίου λιμανιού -πάνω ψηλά στις Άνδεις, στα 3.000 και στα 4.000 μέτρα! Αυτό σημαίνει πως κάποτε οι περιοχές αυτές ήταν παραθαλάσσιες και υψώθηκαν ξαφνικά, ενώ άλλες καταβυθίστηκαν.
Άλλοι πιστεύουν ότι το 10000 χρόνια π.Χ, στη διάρκεια της τελευταίας παγετωνικής εποχής, έλιωσαν απότομα οι πάγοι των πολικών ακτών της Ισλανδίας, της Β.Αμερικής και της βορειοανατολικής Ευρασίας, λόγω του "φαινόμενου Χάινριχ", με αποτέλεσμα εκατομμύρια κυβικά πάγου να χυθούν στη θάλασσα, προκαλώντας μια ξαφνική και μοιραία άνοδο της στάθμης του ωκεανού, που προκάλεσε και την εξαφάνιση της Ατλαντίδας.
Η ακριβής αιτία για τον καταποντισμό της Ατλαντίδας παραμένει ακόμα απροσδιόριστη.

Πηγή: www.atlantida.gr